piwik


Bajkoterapia

To jedna z najmniej inwazyjnych, najtańszych i najlepszych terapii świata. Bajki opowiadano dzieciom od zawsze, ale różna była ich funkcja. Bajkami straszono, karano, nagradzano, zmuszano do posłuszeństwa, upowszechniano wzorce zachowań – tak było kiedyś. Dzisiaj bajka zajmuje inne miejsce, to wspaniała literatura i bezinwazyjna metoda psychoterapii. Każdy rodzic może włączyć ją do metod radzenia sobie z problemami codziennie pojawiającymi się.

Cechy bajki terapeutycznej:

  1. Bohaterem bajki powinna być postać będąca twoim dzieckiem. Może to być krecik, miś, piesek, pszczółka nosząca imię dziecka. Chyba, że maluch chce być sam bohaterem – chłopcem, dziewczynką.
  2. Przedstawiamy historię od przedstawienia postaci i jej problemu. Nie wkładamy w fabułę większej ilość problemów – zawsze tylko jeden!
  3. Postacią występującą – drugoplanową, dobrze jeżeli będzie to jakiś autorytet akceptowany przez dziecko. Nie powinien być to nikt z dorosłych. Raczej ktoś, kto miał podobny problem i sobie z nim poradził.
  4. Bajki opowiadamy w trzeciej osobie tj. „Żyła sobie raz maleńka pszczółka, która nie bardzo lubiła jeść obiadki”. Albo: „Na trzecim piętrze na osiedlu Piastowskim, w Ożarowie mieszkał sobie piesek, który …”
  5. Bajka musi się dobrze kończyć, nie może być złego zakończenia. Celem bajki terapeutycznej jest dostarczenie scenariusza rozwiązania kłopotu z którym boryka się dziecko, bohater rozwiązał problem to i maluszek zrobi to samo.
  6. Rozwiązanie – dobre zakończenie musi być przedstawione jasno i dokładnie, tak aby dziecko mogło go zrozumieć. Nie ma tu miejsca na czary czy cudowne rozwiązania przez machnięcie czarodziejską pałeczką wróżki i cudowną przemianę.
  7. Jeżeli w bajce nie mogą występować elementy fantastyczne, musisz wcześniej przemyśleć całą sytuację i zaproponować realne rozwiązanie. Pomoże ci w tym dystans – twoje dziecko i jego problem to pszczółka lub piesek. Takie przestawienie sytuacji zmienia nastawienie rodzica do problemów – nie boryka się z nim twoje dziecko, ale wymyślona postać.
  8. Staraj się unikać schematów – chłopiec nie musiAA być dzielny i waleczny, może bać się ciemności, dziewczynka nie musi ładnie śpiewać i nosić słodkich warkoczyków, może lubi grać w pikę nożną?
  9. Jeżeli problem dziecka znany jest całej rodzinie, nie opowiadaj swojej bajki nikomu – tylko dziecku. Niech tata, babcia czy dziadek znajdą swoje własne rozwiązania.
  10. Staraj się nie zmuszać dziecka po opowiedzeniu bajki do analizowania jej. Dziecko ma jej wysłuchać i tyle.

Kiedy opowiedzieć dziecku bajkę?

BajkoterapiaBajki możemy opowiadać zawsze, a szczególnie powinniśmy to robić kiedy dziecko trzeba wyciszyć lub uspokoić. Bajkę terapeutyczną warto stworzyć i opowiedzieć kiedy dziecko boi się np. jakieś nowej sytuacji, pokłóciło się z kolegami, coś zgubiło czy ma jakiś inny problem. Wtedy, gdy masz do czynienia z poważnym problemem, kiedy na świat ma przyjść rodzeństwo, kiedy w przedszkolu jest nielubiane, kiedy rodzice są w trakcie rozwodu, kiedy musi zostać gdzieś w nieznanym dla siebie środowisku. Bajkoterapia jest naprawdę dobrą metodą, która w wielu sytuacjach pomaga nie tylko dziecku ale i nam, rodzicom też. Spróbuj, to nie jest wcale takie trudne.